Wanneer je vrienden wilt maken, moet je om advies vragen.’ luidt een gezegde. Deels klopt dat wel, omdat de meeste mensen het prettig vinden om iemand raad te geven. Aan de andere kant zou de uitspraak vollediger zijn als er aan werd toegevoegd: ‘… en het ook opvolgen.’ Mensen die advies vragen, hoeven dat natuurlijk niet altijd klakkeloos op te volgen, maar wanneer iemand regelmatig een advies aan anderen vraagt, en dat nooit opvolgt, heeft dat veelal een andere onderliggende motivatie. Advies vragen, alleen om iemand gunstig te stemmen, heeft niets te maken met belangstelling voor de mening van de ander, maar is gewoon simpele manipulatie.

Advies geven is de andere kant van de medaille. Als iemand jou om advies vraagt en je kunt het geven, doe je dat natuurlijk. Een goed advies kan wonderen bewerkstelligen. Maar de grens tussen een welgemeend (en gevraagd) advies en doodgewone bemoeizucht of manipulatie is smal. Het zijn de ongevraagde adviezen die veel over je onderliggende motivaties kunnen vertellen. Wanneer je regelmatig adviezen geeft aan mensen die daar niet om hebben gevraagd, kun je je afvragen of je de ander en jezelf als gelijkwaardig beschouwt. Er steekt namelijk een bepaalde minachting voor het denkend vermogen van de ander wanneer je ongevraagd adviseert. Eigenlijk zeg je dan tegen zo iemand: ‘Ik ben er van overtuigd dat je zelf niet goed genoeg kunt nadenken, dus doe ik het voor je.’ Niet bepaald een manier om het contact te verbeteren!

Onder die motivatie ligt weer een diepere betekenis, namelijk onzekerheid en gebrek aan zelfvertrouwen. Mensen die het vaak of altijd beter menen te weten dan anderen, hebben meestal te kampen met diep verborgen gevoelens van minderwaardigheid. Door zich op te stellen als een soort vader, moeder, oudere broer of zus, kunnen ze dat gevoel van minderwaardigheid jarenlang de kop indrukken, waardoor het niet zo’n pijn doet. Ze blijven hopen op dankbaarheid van de ander, en zijn teleurgesteld, verontwaardigd en verongelijkt als de ander hun advies niet opvolgt. Uiteindelijk zal het minderwaardigheidsgevoel zich altijd een weg naar buiten banen; het laat het zich slechts tijdelijk wegstoppen. Helaas komt het dan vaak tot een enorme explosie van emoties, die jarenlang zijn opgekropt en dan ineens tegelijk naar boven komen. Burnout, depressie en wanhoop kunnen dan het gevolg zijn.

Vragen

Geef je (vaak) ongevraagd adviezen? Zo ja: aan wie vooral?

Hoe kijk je tegen die persoon of personen aan? Wat vind je van hem/haar/hen?

Heb je de behoefte om jezelf, je kunde en kennis, te bevestigen en te manifesteren?

Acht je de ander in staat tot het zelf vinden van oplossingen?

Vind je dat jij het meestal beter weet?

Hoe zou het voor je zijn om alleen nog desgevraagd advies te geven?

Suggestie

Ga met je eigenwaarde aan de slag. Niet door jezelf eindeloos voor te houden dat je goed bent zoals je bent, en dat je van jezelf mag houden, maar door eerst eventuele gevoelens van minderwaardigheid te onderkennen en deze gevoelens toe te laten. Hierdoor zullen ze aan kracht inboeten en zul je je ruimer en vrijer voelen. Let er vooral op bij welke mensen je je onzeker voelt, en besef dat juist zij jouw meesters zijn, puur vanwege het gegeven dat ze je in contact brengen met de mogelijkheid om aan je eigenwaarde te werken.